توماس ۸۰ ساله دوران کودکی و میان‌سالی خود را از طریق مجموعه‌ای از فلاش‌بک‌ها و سکانس‌های رؤیاگونه روایت می‌کند. توماس معتقد است که در بدو تولد از یک زندگی بهتر محروم شده است؛ او پس از آتش‌سوزی بیمارستان، به وضوح به یاد می‌آورد که با نوزاد دیگری عوض شده و متعاقباً در یک خانواده همسایه فقیرتر بزرگ شده است.

ژرژ به سندرم داون مبتلا است و در یک آسایشگاه روانی زندگی می‌کند. هری یک تاجر پرمشغله است که برای فروشندگان جوان و بلندپرواز سخنرانی می‌کند. او در زندگی کاری خود موفق است، اما زندگی اجتماعی‌اش یک فاجعه است، چرا که همسرش او را ترک کرده و دو فرزندشان را با خود برده است. آخر این هفته قرار بود فرزندانش با قطار به ملاقاتش بیایند، اما هری که مثل همیشه مشغول کار بود، فراموش کرد به دنبالشان برود. حالا نه همسرش و نه فرزندانش دیگر نمی‌خواهند او را ببینند و او با دلی پر از اندوه و خشم در جاده‌های روستایی رانندگی می‌کند. او در آستانه تصادف با ژرژ قرار می‌گیرد که از آسایشگاه فرار کرده است، زیرا همه به جز او که مادرش فوت کرده، با والدین خود به خانه رفته بودند. هری تلاش می‌کند از شر ژرژ خلاص شود، اما ژرژ حاضر نیست دوست جدیدش را ترک کند. در نهایت، دوستی خاصی میان آن دو شکل می‌گیرد؛ دوستی عمیقی که هری را به انسانی دیگر تبدیل می‌کند.

فیلم داستان زندگی مردی ا‌ست که ناگهان یک روز بعد از بیدار شدن از خواب متوجه می‌شود که یک پیرمرد شده و اکنون سال 2092 است. او آخرین انسانیست که دچار پیری شده و در تمام دنیا به او توجه خاصی دارند. هر چند در ابتدا به نظر میرسد او درک درستی از اطرافش ندارد اما…

از ۴۰ کارگردان بین‌المللی خواسته شد تا با استفاده از دستگاه سینماتوگراف اصلی که توسط برادران لومیر اختراع شده بود، تحت شرایطی مشابه با سال ۱۸۹۵ یک فیلم کوتاه بسازند. سه قانون وجود داشت: ۱. فیلم نباید بیشتر از ۵۲ ثانیه باشد، ۲. هیچ صدای همگام‌سازی‌شده‌ای مجاز نبود، و ۳. نباید بیشتر از سه برداشت انجام می‌شد.