چائو-لی چی در داخل خانه سایه‌زنی می‌کند و در فضای باز با شمشیر تمرین می‌کند. از نظر تئوری، این فیلم در یک حرکت مداوم، سه درجه از بوکس سنتی چینی یعنی وو-تانگ، شائولین و شائولین با شمشیر را توصیف می‌کند. یک سکانس طولانی از وو-تانگ باله‌مانند و پرپیچ‌وخم به شائولین نامنظم‌تر تبدیل می‌شود؛ در وسط، تغییری ناگهانی به حرکات جهشی شمشیر رخ می‌دهد که در مرکز آن، در اوج جهش، یک فریم ثابت طولانی وجود دارد.

زنی که به خانه بازمی‌گردد به خواب می‌رود و رویاهای زنده‌ای می‌بیند که شاید در واقعیت رخ می‌دهند و شاید هم نه. از طریق تصاویر تکرارشونده و عدم تطابق کامل دیدگاه عینی زمان و مکان، امیال تاریک درونی او روی پرده سینما نقش می‌بندد.