توماس ۸۰ ساله دوران کودکی و میان‌سالی خود را از طریق مجموعه‌ای از فلاش‌بک‌ها و سکانس‌های رؤیاگونه روایت می‌کند. توماس معتقد است که در بدو تولد از یک زندگی بهتر محروم شده است؛ او پس از آتش‌سوزی بیمارستان، به وضوح به یاد می‌آورد که با نوزاد دیگری عوض شده و متعاقباً در یک خانواده همسایه فقیرتر بزرگ شده است.

ژرژ به سندرم داون مبتلا است و در یک آسایشگاه روانی زندگی می‌کند. هری یک تاجر پرمشغله است که برای فروشندگان جوان و بلندپرواز سخنرانی می‌کند. او در زندگی کاری خود موفق است، اما زندگی اجتماعی‌اش یک فاجعه است، چرا که همسرش او را ترک کرده و دو فرزندشان را با خود برده است. آخر این هفته قرار بود فرزندانش با قطار به ملاقاتش بیایند، اما هری که مثل همیشه مشغول کار بود، فراموش کرد به دنبالشان برود. حالا نه همسرش و نه فرزندانش دیگر نمی‌خواهند او را ببینند و او با دلی پر از اندوه و خشم در جاده‌های روستایی رانندگی می‌کند. او در آستانه تصادف با ژرژ قرار می‌گیرد که از آسایشگاه فرار کرده است، زیرا همه به جز او که مادرش فوت کرده، با والدین خود به خانه رفته بودند. هری تلاش می‌کند از شر ژرژ خلاص شود، اما ژرژ حاضر نیست دوست جدیدش را ترک کند. در نهایت، دوستی خاصی میان آن دو شکل می‌گیرد؛ دوستی عمیقی که هری را به انسانی دیگر تبدیل می‌کند.