پاریس، فرانسه، دسامبر ۱۹۴۶. جنی لامور، یک خواننده کاباره جاه‌طلب، و موریس، شوهر پیانیست و به شدت حسودش، درگیر تحقیقات همه‌جانبه درباره قتل یک تاجر مشکوک می‌شوند؛ پرونده‌ای که توسط آنتوان، یک بازرس پلیس عجیب و دقیق، رهبری می‌شود.

فیلم «ما همه قاتلیم» که در اصل «ما همه قاتل هستیم» نام داشت، توسط آندره کایات، وکیل سابق که از سیستم اعدام فرانسه متنفر بود، کارگردانی شده است. فیلم‌نامه شارل اسپاک هیچ تلاشی برای تطهیر چهار شخصیت اصلی (مارسل مولوجی، ریموند پلگرین، آنتوان بالپتره، ژولین وردیر) نمی‌کند؛ انگیزه‌ها هر چه که باشد، این‌ها همگی قاتلانی سنگدل هستند. با این حال، فیلم آیین سادیستی را محکوم می‌کند که از طریق آن این چهار مرد به پای گیوتین کشانده می‌شوند. در فرانسه، سیاست بر این است که هرگز به محکوم زمان اعدام را اعلام نکنند و سپس بدون هشدار قبلی ظاهر شده و قربانی را در حال دست‌وپا زدن و فریاد زدن به سمت نابودی بکشانند، بدون اینکه فرصتی برای آشتی با خود یا آفریدگارش داشته باشد. در پایان این فیلم تکان‌دهنده، مخاطب نیز به اندازه این چهار «شخصیت اصلی» احساس بی‌هویتی و مسخ‌شدگی می‌کند. این فیلم به شدت مورد انتقاد نهادهای مجری قانون فرانسه قرار گرفت، اما برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ شد.

امیل یک تهیه‌کننده فیلم فرانسوی در آغاز قرن بیستم است. یکی از دوستانش هنگام شروع تور خود در سراسر فرانسه، دخترش لوسِت را در خانه او می‌گذارد. امیل عاشق او می‌شود. مشکلات زمانی شروع می‌شود که دوست جوان‌ترش ژاک از خدمت سربازی بازمی‌گردد و پس از شکایت از بدشانسی خود با زنان، از توصیه امیل برای شروع رابطه با زنان پیروی می‌کند و با لوسِت ملاقات می‌کند.

در طول جنگ جهانی دوم، بسیاری از کارگران راه‌آهن فرانسه در جنبش مقاومت شرکت کردند. خرابکاری‌های روزانه و خروج‌های تماشایی قطار از ریل: شبکه راه‌آهن اقدامات زیادی علیه اشغالگری نازی‌ها انجام داد. کامارگ، مدیر ایستگاه و معاونش، آتوس، جان خود را برای مدیریت شبکه در بخش خود به خطر می‌اندازند.

پیک‌پوس نام یک خیابان و ایستگاه مترو است که چندین قتل در آن رخ داده است. کارآگاه مگره تلاش می‌کند تا قاتل را پیدا کند.

ژان دیاز پس از خدمت در سنگرهای جنگ جهانی اول، چنان دچار وحشت و انزجار می‌شود که عشق و لذت‌های شخصی را رها می‌کند تا خود را غرق در تحقیقات علمی کند و به دنبال ساخت ماشینی برای جلوگیری از جنگ برود. او فکر می‌کند موفق شده است، اما دولت از کشف او سوءاستفاده می‌کند و اروپا با شتابی اجتناب‌ناپذیر به سمت جنگ جهانی دوم سوق داده می‌شود. دیاز در اوج ناامیدی، ارواح کشته‌شدگان جنگ را از قبرها و دشت‌های فرانسه فرا می‌خواند تا اعتراضی خاموش و اتهام‌آمیز را به نمایش بگذارند.