از زمان فروپاشی پرده آهنین، تخمین زده می‌شود که چهار میلیون کودک در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق در خیابان‌ها زندگی می‌کنند. تنها در خیابان‌های مسکو در حال حاضر بیش از ۳۰ هزار نفر به این شکل زنده مانده‌اند. سازندگان این فیلم مستند بر روی جامعه‌ای از کودکان بی‌خانمان تمرکز کرده‌اند که در ایستگاه قطار لنینگرادسکی مسکو روزگار می‌گذرانند. ساشای هشت ساله، کریستینای یازده ساله، میشای سیزده ساله و آندری ده ساله همگی رویای زندگی در یک خانه اشتراکی را دارند. آن‌ها شب‌های زمستان را با تجمع دور لوله‌های آب گرم می‌گذرانند تا گرم بمانند و بیشتر روزهایشان به گدایی می‌گذرد. آندری به دلیل اختلافات خانوادگی سر از اینجا درآورده است. کریستینا به دلیل نفرت نامادری‌اش و رمای دوازده ساله به دلیل کتک‌های مداومی که از پدر همیشه مستش می‌خورد، به این سبک زندگی کشیده شده‌اند. یکی از آن‌ها اعتراف می‌کند: «وقتی اوضاع خیلی بد می‌شود، سعی می‌کنیم با تن‌فروشی پولی برای غذا در بیاوریم.»