در حومه بوئنوس آیرس، سی کارگر بیکار کارخانه سرامیک‌سازی وارد کارخانه تعطیل‌شده خود می‌شوند، تشک‌های خواب خود را پهن می‌کنند و از ترک آنجا خودداری می‌کنند. تمام خواسته آن‌ها راه‌اندازی مجدد ماشین‌آلات خاموش است. اما این اقدام ساده، یعنی تصاحب کارخانه، این قدرت را دارد که بحث جهانی‌سازی را کاملاً دگرگون کند. کارگران که تنها به قلاب‌سنگ و ایمانی راسخ به دموکراسی در محیط کار مسلح هستند، در برابر کارفرمایان، بانکداران و کل سیستمی قرار می‌گیرند که کارخانه‌های محبوبشان را چیزی جز آهن‌قراضه فروشی نمی‌بیند.