در سال ۱۹۷۰، یک گروه فیلمبرداری بریتانیایی تصمیم گرفتند پرتره‌ای ادبی و ساده از جیمز بالدوین در پاریس بسازند و اصرار داشتند که فعالیت‌های سیاسی او را نادیده بگیرند. بالدوین از سوالات آن‌ها برآشفت و نتیجه کار، یک تقابل جذاب، چالش‌برانگیز و اغلب تنش‌زا میان فیلمسازان و سوژه آن‌هاست؛ جایی که نویسنده از باستیل و دیگر مکان‌های دیدنی پاریس دیدن می‌کند و به تامل درباره انقلاب، استعمار و معنای یک مهاجر سیاهپوست بودن در اروپا می‌پردازد.