این فیلم زندگی زنان تن‌فروش در محله بدنام تهران قدیم، معروف به «شهر نو» را به تصویر می‌کشد. فیلم زندگی تعدادی از این زنان را از نزدیک دنبال کرده و نشان می‌دهد که چگونه فشار محدودیت‌های اجتماعی آن‌ها را وادار به تسلیم در برابر سرنوشت مشترکشان کرده است. فیلم امکان بازپروری و توسعه زندگی این زنان را بررسی می‌کند، اما به هیچ وجه واقعیت سخت و بی‌رحمانه را پنهان نمی‌کند. این اثر به سفارش سازمان زنان ایران ساخته شد اما در حین فیلم‌برداری توقیف شد. پس از انقلاب، بخشی از راش‌ها پیدا شد و شیردل تصمیم گرفت فیلم را با استفاده از عکس‌های زنده‌یاد کاوه گلستان که بیش از ده سال پس از ساخت فیلم گرفته شده بود، تکمیل کند.

فیلم «تهران پایتخت ایران است» (۱۳۴۵-۵۸) زندگی در منطقه‌ای محروم در جنوب تهران را به تصویر می‌کشد. تصاویر فقر و درماندگی در مناطق فقیرنشین تهران با روایت‌های گفتاری مختلفی همراه است: دیدگاه رسمی درباره شرایط زندگی در این منطقه، آنچه ساکنان برای گفتن دارند و بخش‌هایی که گهگاه از کتاب‌های درسی مدارس خوانده می‌شود. عنصر کلیدی در فیلم شیردل، تضادی است که او میان تصویر و صدا ایجاد می‌کند. تصویرگری تاثیرگذار او از نابسامانی‌های اجتماعی به تقویت اثرگذاری تصاویر مستند خیره‌کننده و مضامین اجتماعی فیلم کمک می‌کند.