«من اغلب می‌گویم جامعه‌شناسی یک هنر رزمی است، وسیله‌ای برای دفاع از خود. اساساً شما از آن برای دفاع از خود استفاده می‌کنید، بدون اینکه حق داشته باشید از آن برای حملات ناعادلانه استفاده کنید.» (پی‌یر بوردیو). جهان شاهدانی دارد که آنچه را دیگران در دل نگه می‌دارند، با صدای بلند فریاد می‌زنند. آن‌ها نه مرشد هستند و نه استاد، بلکه کسانی هستند که معتقدند می‌توان درباره شهر و جهان اندیشید. پی‌یر بوردیو، جامعه‌شناس، یکی از این شاهدان است. در یک دوره سه ساله، دوربین پی‌یر کارلز او را در موقعیت‌های مختلف دنبال کرد: یک گفتگوی کوتاه با گونتر گراس، یک کنفرانس پرشور با ساکنان یک محله کارگری، روابط او با دانشجویان و همکارانش و دفاع او از اینکه جامعه‌شناسی باید بخشی از زندگی شهر باشد. تفکر او نوعی صمیمیت دارد، به این معنی که همیشه در دسترس ماست. این تفکر یک روشنفکر فرانسوی است که تصمیم گرفته به دوران خود بیندیشد.