فردی فکر می‌کند زشت است، اما از اینکه یونا به او علاقه‌مند شده خوشحال است؛ شاید به این دلیل که یونا نابیناست. اما چیزی که فردی از آن خبر ندارد این است که یونا فقط تظاهر به نابینایی می‌کند تا بتواند در خانه‌های حمایتی ارزان‌قیمت زندگی کند. او تا کی می‌تواند به این بازیگری ادامه دهد؟ آیا عشقی که می‌گویند آدم را کور می‌کند، واقعاً می‌تواند این‌طور به سرانجام برسد؟ تام لاس، کارگردان فیلم، با نگاهی دقیق‌تر و با استفاده از بازیگران نابینا و دوستان قدیمی‌اش در برلین، و در حالی که خودش نقش اصلی را بازی می‌کند، به سبک زندگی فراتر از شیوه دیدن ما به دنیا ادای احترام می‌کند.

یازده نوبت اسباب‌کشی، هشت دوست: فیلیپ، ویبکه، جسیکا، ماریا، سوانتیه، میشائیل، توماس و دینا؛ همگی در دهه بیست زندگی خود و در تنهایی مشترکشان به سر می‌برند. آن‌ها همیشه در جستجو هستند: برای یک شهر جدید، یک شغل جدید، یک آپارتمان شخصی، یا یک عشق جدید یا حتی قدیمی. این جستجو هرگز به پایان نمی‌رسد و به همین دلیل آن‌ها مدام خود را در یک گردهمایی آیینی می‌یابند: اسباب‌کشی یک نفر. کارتن‌ها از یک سوی برلین به سوی دیگر، یا در طول و عرض آلمان، از خانه‌ای به خانه دیگر جابه‌جا می‌شوند و زندگی‌ها با یکدیگر مبادله می‌گردند. دیتریش بروگمان، کارگردان فیلم، در این اثر زیست‌هایی را به تصویر می‌کشد که در آن‌ها روابط، شبکه‌های اجتماعی و پس‌زمینه‌ها در جریان مداوم تغییر هستند؛ جایی که بهترین دوستان تنها و در نتیجه ارزشمندترین ثبات زندگی به شمار می‌روند. طرح‌هایی طنزآمیز از خودشناسی نسلی که اسباب‌کشی برای آن‌ها به نمادی از یک زندگی در حال حرکت تبدیل شده است.