مونتیرو با اقتباس الهام‌بخش خود از ضد‌افسانه رابرت والزر، نویسنده رادیکال سوئیسی، از شکوه بصری فیلم‌های قبلی‌اش فاصله زیادی گرفته است. مونتیرو با محدود کردن دقیق بخش تصویری، صفحه نمایش را تقریباً کاملاً سیاه نگه می‌دارد تا در عوض بر صدای سفیدبرفی، شاهزاده، ملکه و شکارچی تمرکز کند که درگیر بحثی طولانی درباره عشق، اراده آزاد و رویدادهایی هستند که منجر به سوءقصد سرنوشت‌ساز به جان دختر جوان شد. سفیدبرفی با وجود سادگی بصری‌اش، با تصاویر تکان‌دهنده‌ای آغاز می‌شود که بیننده را تسخیر می‌کند؛ عکس‌های سیاه و سفید بدنامی از والزر که پس از سکته قلبی در سن هفتاد و هشت سالگی در خارج از یک آسایشگاه سوئیسی، بی‌جان روی برف افتاده است؛ تحققی عجیب از مفهوم «مرگ مؤلف» که در نقد ادبی پست‌مدرن بسیار کلیدی است.

ژوائو وو وو در خانه‌ای زندگی می‌کند که نیاز به بازسازی دارد، اما به دلیل تنها بودن قادر به انجام این کار نیست. با آزادی پسرش از زندان و فریبکاری‌های بعدی ژوائو، مجموعه‌ای از اتفاقات تاریک رقم می‌خورد.

فیلم “فرانکی” بر روی سه نسل از یک خانواده تمرکز دارد که هر کدام از آن ها در حین تعطیلات خود در سینترای پرتغال، با تجربه ای جدید روبرو می شوند؛ تجربه ای که می تواند زندگی آن ها را برای همیشه تغییر دهد. سینترا یکی از شهرهای تاریخی پرتغال است که به خاطر باغ های متراکم و همچنین ویلاها و کاخ های افسانه ای شناخته شده است…

این فیلم در لیسبون روایت می‌شود و داستان یک روز از زندگی ریتا و پائولو، زوج جوان پرتغالی در دهه ۹۰ میلادی را به تصویر می‌کشد. تغییرات سریع شهر در اطرافشان، آن‌ها را وادار می‌کند تا بخواهند تمام سنت‌ها را زیر پا بگذارند و روز ازدواجشان (که فقط یک عقد محضری است) را مانند یک روز معمولی سپری کنند.