Four Letters of Love (2024)

با درود
فیلم Four Letters of Love یه اثر درام-رمانتیکِ ایرلندیه که هم از نظر سبک روایی، هم بازیگری، و هم تصویر پردازیِ شاعرانش می‌تونه برای یک گروه خاص از مخاطبا بسیار تأثیرگذار باشه.
فیلم با الهام از رمان عاشقانه-فلسفیِ ‌Four Letters of Love نوشته‌ی Niall Williams، روایتگر داستان دو انسان معصوم و تنهاست که سرنوشت از همون کودکی اونا رو برای هم کنار گذاشته، امّا مسیر زندگیشون پر از جدایی، رنج و لحظه‌هاییه که آروم ‌آروم درکشون از خود و جهان را تغییر می‌ده.

بنظر من تم اصلی فیلم تشریح "تقدیر" در زندگیه (البتّه در اینجا، منظور از زندگی، عشق و ایمانه).
فیلم نه با منطق، بلکه با احساس، با نگاهها و فاصله‌ ها جلو می‌ره. این یعنی کارگردان خواسته تماشاگر رو به دنیایی ببره که عشق در اون منتظر می‌مونه، نه اینکه بجنگه یا عجله کنه.
فیلم خیلی آروم یه بحث قدیمی رو زنده می‌کنه:
"آیا ما انتخاب میکنیم، یا زندگی از قبل برای ما طرّاحی شده؟"
که البتّه فیلم پاسخ صریحی رو هم به این سؤال نمیده و ببینده هم توش گیر میکنه.
Polly Steele می‌خواسته نشون بده که بعضی عشقا نیاز به فریاد ندارن؛ فقط باید دیده بشن، حتی اگر دیر، حتی اگر توی سکوت.
Ann Skelly در Four Letters of Love درد، خجالت، عشق و بلاتکلیفی Isabel رو با کمترین حرکت و دیالوگ، و فقط با نگاه و تغییر تُن صدا منتقل می‌کنه. در بین بازیگران، با وجود حضور چهره‌ های با تجربه‌ای مثل Pierce Brosnan و Helena Bonham Carter، بهترین بازی را می‌شه به‌ طور مشخص به Ann Skelly در نقش Isabel Gore نسبت داد.
فیلم در مناظر طبیعی ایرلند تصویر برداری شده، اغلب در نور طبیعی که گاهی تداعی‌کنندهٔ بومهای نقّاشیِ کلاسیکه.
مخاطب رمانتیک، اینجور فیلمارو میپسنده، ساده و بی آلایش؛ Four Letters of Love نه برای هر سلیقه‌ای ساخته شده، نه برای تماشا در حین گوشی چک‌ کردن. این فیلم بیشتر شبیه نامۀ دست نویسی از گذشتس، که اگه بهش وقت بدی، شاید دلت رو نرم کنه، وگرنه، ممکنه برات کند، بی‌اتّفاق یا حتی گنگ بنظر بیاد.
این فیلم از اوناس که باید با حوصله دید؛ توی سکوت، شاید توی تنهایی، یا در کنار کسی که دلتون می‌خواد باهاش چیزای نادیدنی رو حس کنین. پرحادثه نیست، اما اگه به عاشقانه ‌های کند و مینیمال (کمترین دیالوگ، کمترین حادثه، و کمترین اغراق احساسی) علاقه داشته باشین، ممکنه تا مدّتی باهاتون بمونه.
6.1 نمرۀ پایینی نیست، بلکه نمرهٔ حاصل از فاصلۀ زیاد بین مخاطب هدف و مخاطب عمومیه. برای تماشاگرانی که با ریتم کند و فضای شاعرانه ارتباط می‌گیرن، این فیلم ممکنه 7 یا حتی بیشتر هم ارزش داشته باشه. امّا برای مخاطب نا آماده یا بی‌ اطّلاع، تجربه‌ ای خسته‌کننده بنظر می‌رسه، نه لذّتبخش.
به هر حال از اینکه "مای مووی" به همه جور مخاطب فکر میکنه و در نشر فیلما تنوّع به خرج میده، سپاسگزارم.