Incendies (2010)
ویران شده
دوقلوها سفری به خاورمیانه را آغاز میکنند تا گذشته خانوادهشان را کشف کنند و آخرین خواستههای مادرشان را برآورده سازند، سفری که حقایق پنهانی را برای آنها آشکار میکند و ...
کارگردان:
Denis Villeneuve
به این فیلم امتیاز بدهید
بازیگران
دانلود فیلم
همهی فیلمها و سریالهای مای موویز کامل و بدون سانسور و بدون حذفیات هستن.
نسخه زبان اصلی
فایل کامل فیلم با صدای اصلی (بدون دوبله)
زیرنویسهای فارسی و سایر زبانها (بدون تطبیق نام فایل)
برچسبها
فیلمهای مشابه
دیدگاهها (27)
این فیلم از نظر داستانی بسیار قابل درک برای تک تک با ساکنین خاورمیانه س... سال هاست فیلم میبینم و از ژانرهای مختلف دیدم ولی این فیلم یکی از 10 فیلم درام برتر عمرمه..
موسیقی متن بازی های بی نظیر و باورپذیر و داستان بی نقص و کارگردانی همه شدن یه پکیج به اسم incendies... پیشنهاد من اینه که این فیلم رو در حالت روحی بد نبینید و اگر قصد دیدنش رو دارید همه چیز در مورد کشور ها و اعتقادات افراطی رو بذارید کنار و فقط ازفیلم لذت ببرید.
شخصا امتیاز 9 به این فیلم دادم.
موسیقی متن بازی های بی نظیر و باورپذیر و داستان بی نقص و کارگردانی همه شدن یه پکیج به اسم incendies... پیشنهاد من اینه که این فیلم رو در حالت روحی بد نبینید و اگر قصد دیدنش رو دارید همه چیز در مورد کشور ها و اعتقادات افراطی رو بذارید کنار و فقط ازفیلم لذت ببرید.
شخصا امتیاز 9 به این فیلم دادم.
5
با سلام و احترام به همهٔ کاربران محترم سایت MyMovies
فیلم Incendies را با وجود نظرات مثبت بسیاری که دربارهاش خوانده بودم، تماشا کردم اما متأسفانه برای من نه تنها جذابیتی نداشت، بلکه در بسیاری از نقاط آزاردهنده و غیرقابل‐باور بود. در ادامه نقد خود را به صورت مختصر و محترمانه عرض میکنم:
۱. مسئلهٔ فرهنگ و برچسبزدن نادرست: فیلم خشونت و تعصباتِ قبیلهای را در یک جامعهٔ شرقی (که به وضوح از جنگ لبنان الهام گرفته) به شکلی اغراقآمیز نشان میدهد. کشتن معشوقه توسط برادر نوال، کتک زدن خواهر، خالکوبی کردن پای نوزاد و جدا کردنش از مادر، همه در حالی است که ننگ «حرامزادگی» فقط دامنِ زن را میگیرد. در بسیاری از فرهنگهای مشابه، اگرچه ممکن است چنین تعصباتی وجود داشته باشد، اما نمایشِ خودسرانهٔ قتل و تحقیرِ بیرحمانه، بیش از آنکه واقعگرایانه باشد، به نظر یک کلیشهٔ تحریککننده و تعمیمدهنده میآید.
۲. عدم شفافیت در انگیزهٔ شخصیتها: قتل آن مردِ مجاهد توسط نوال اصلاً برای مخاطب روشن نیست. در ابتدای فیلم حضوری از او نمیبینیم و بعداً متوجه میشویم که نوال او را کشته. اگر قرار است این قتل محورِ ۱۳ سال زندان و شکنجهٔ او باشد، بهتر بود انگیزهاش باورپذیرتر و دقیقتر روایت شود.
۳. ماجرای تجاوز پسر به مادر: این اوجِ فیلم، نه تنها تأثیرگذار نبود، بلکه به شدت ساختگی و از جنس تراژدیهای یونانی و اروپایی به نظر رسید. جالب اینکه چنین تمِ محارم (پدر و دختر یا پسر و مادر) بیشتر در سینما و ادبیات فرانسه و غرب رواج دارد تا در فرهنگ کشورهای غربآسیا. پس چرا چنین داستانی را در بستری شرقی روایت میکنند؟ این تناقض باعث شد تا فیلم برایم باورپذیر نباشد.
۴. موسیقی و سبک بصری: ترکیب موسیقی مدرنِ رادیوهد با فضای خاورمیانهای، به جای ایجاد هماهنگی، حس نامتجانس و حتی گاهی مضحکی به فیلم داده بود. شاید این سبک برای برخی جذاب باشد، اما به نظر من با فضای درامِ فیلم همخوانی نداشت.
۵. دلسوزی برای نوال، نه تحسین فیلم: تنها نکتهای که برایم ماندگار بود، رنج شخصیت نوال بود؛ اما این دلسوزی باعث نمیشود که فیلم را اثری ارزشمند بدانم. فیلمی که صرفاً با تکیه بر شوکهای عاطفی و تابوشکنی میخواهد بیننده را تحت تأثیر قرار دهد، در نهایت از عمقِ واقعی تهی میماند.
در پایان، اگر قرار است فیلمی از چنین وقایع تلخی سخن بگوید، بهتر است بر اساس واقعیتهای مستند و قابلدرک ساخته شود تا مخاطب بتواند نقد خود را بر پایهٔ ساختار و اجرا بنا کند، نه صرفاً محتوای تکاندهندهای که بیشتر به جنجال شباهت دارد تا روایتِ یک تراژدی انسانی.
با احترام به همهٔ سلایق مختلف...
فیلم Incendies را با وجود نظرات مثبت بسیاری که دربارهاش خوانده بودم، تماشا کردم اما متأسفانه برای من نه تنها جذابیتی نداشت، بلکه در بسیاری از نقاط آزاردهنده و غیرقابل‐باور بود. در ادامه نقد خود را به صورت مختصر و محترمانه عرض میکنم:
۱. مسئلهٔ فرهنگ و برچسبزدن نادرست: فیلم خشونت و تعصباتِ قبیلهای را در یک جامعهٔ شرقی (که به وضوح از جنگ لبنان الهام گرفته) به شکلی اغراقآمیز نشان میدهد. کشتن معشوقه توسط برادر نوال، کتک زدن خواهر، خالکوبی کردن پای نوزاد و جدا کردنش از مادر، همه در حالی است که ننگ «حرامزادگی» فقط دامنِ زن را میگیرد. در بسیاری از فرهنگهای مشابه، اگرچه ممکن است چنین تعصباتی وجود داشته باشد، اما نمایشِ خودسرانهٔ قتل و تحقیرِ بیرحمانه، بیش از آنکه واقعگرایانه باشد، به نظر یک کلیشهٔ تحریککننده و تعمیمدهنده میآید.
۲. عدم شفافیت در انگیزهٔ شخصیتها: قتل آن مردِ مجاهد توسط نوال اصلاً برای مخاطب روشن نیست. در ابتدای فیلم حضوری از او نمیبینیم و بعداً متوجه میشویم که نوال او را کشته. اگر قرار است این قتل محورِ ۱۳ سال زندان و شکنجهٔ او باشد، بهتر بود انگیزهاش باورپذیرتر و دقیقتر روایت شود.
۳. ماجرای تجاوز پسر به مادر: این اوجِ فیلم، نه تنها تأثیرگذار نبود، بلکه به شدت ساختگی و از جنس تراژدیهای یونانی و اروپایی به نظر رسید. جالب اینکه چنین تمِ محارم (پدر و دختر یا پسر و مادر) بیشتر در سینما و ادبیات فرانسه و غرب رواج دارد تا در فرهنگ کشورهای غربآسیا. پس چرا چنین داستانی را در بستری شرقی روایت میکنند؟ این تناقض باعث شد تا فیلم برایم باورپذیر نباشد.
۴. موسیقی و سبک بصری: ترکیب موسیقی مدرنِ رادیوهد با فضای خاورمیانهای، به جای ایجاد هماهنگی، حس نامتجانس و حتی گاهی مضحکی به فیلم داده بود. شاید این سبک برای برخی جذاب باشد، اما به نظر من با فضای درامِ فیلم همخوانی نداشت.
۵. دلسوزی برای نوال، نه تحسین فیلم: تنها نکتهای که برایم ماندگار بود، رنج شخصیت نوال بود؛ اما این دلسوزی باعث نمیشود که فیلم را اثری ارزشمند بدانم. فیلمی که صرفاً با تکیه بر شوکهای عاطفی و تابوشکنی میخواهد بیننده را تحت تأثیر قرار دهد، در نهایت از عمقِ واقعی تهی میماند.
در پایان، اگر قرار است فیلمی از چنین وقایع تلخی سخن بگوید، بهتر است بر اساس واقعیتهای مستند و قابلدرک ساخته شود تا مخاطب بتواند نقد خود را بر پایهٔ ساختار و اجرا بنا کند، نه صرفاً محتوای تکاندهندهای که بیشتر به جنجال شباهت دارد تا روایتِ یک تراژدی انسانی.
با احترام به همهٔ سلایق مختلف...
0