جانگ بو پسری معمولی بود، به جز یک استعداد خاص؛ او میتوانست هر چیز متحرکی را مانند یک ویدئوی اسلوموشن ببیند. از آنجا که دوستانش با صدا کردن او به عنوان «چشم هیولایی» مسخرهاش میکردند، تصمیم گرفت در خانه بماند و بیرون نرود. تلویزیون تنها دوست او بود. زمان میگ…